ما ایرانیا خیلی درد داریم. خیلی درددل داریم.شاید اگر صدها نامزد انتخابات برای تبلیغ هم که شده پای درد دل ما ایرانیا بشینن حرفای ما، دردای ما، لعنت و نفرین کردن های ما تموم نشه. شاید اگر  ده ها اصلاح طلب هم بیان و برن بازهم دردای ما سرجاش بمونه. شاید بارها ما مردم ایران گفتیم و تو گوش هم خوندیم و شعار دادیم که بالاخره باید یه جایی یه تسکینی پیدا کنیم. بالاخره باید از یه جایی شروع کنیم. بالاخره باید تو یه نقطه ای به آرامش برسیم اما با سر خوردیم تو دیوار و درد و سوزش جای زخمش به بقیه دردا و دردل هامون اضافه شده. اما انگار این خاصیت ما ایرانیای دردمنده که در اوج درد، امید، تسلای زخم هامون باشه. انگار این تو ذات ما ایرانیای خوش بینه که همیشه تو یه عالمه تاریکی که چشمامون و پر کرده دنبال یه روزنه باشیم تا روشنایی نازک اون مستقیم بتابه رو قلبمون. این بار هم همون روزنه و همون امید، ظاهرا ظاهر شده. نمی دونم شاید ۴ سال دیگه دوباره یه مادر با گریه و بغض و ناله، بچه اش و از روزگار نامهربون بخواد، نمی دونم شاید ۴ سال دیگه بازم ما ایرانیا دنبال یه کورسویی تو دل نعمت باشیم. آره، دنبال یه نور نازک که بتابه به قلبمون. اما من فکر نمی کنم دیگه تاریک تر از تاریکی وجود داشته باشه. فکر نمی کنم سیاه تر از سیاهی تو مدادرنگی های بچه های کوچه پس کوچه های فقر وجود داشته باشه. فکر نمی کنم دیگه کمر ایرانیای مهربون تاب نامهربونی ها رو داشته باشه... یه بار دیگه باید سهم خودمون و از همه رنگ های زیبای زندگی طلب کنیم. باید ایران سبز و تو نقشه جهان پررنگ تر کنیم. باید همونی بشیم که بودیم.باید ...