دست که تکان می‌دهد احساس می‌کنی سال‌هاست که می‌‌شناسیش؛ اگرچه سخنی نمی‌گوید اما می‌دانی که باید به او کمک کنی. گاهی کسی صد تومانی، دویستی یا شاید بعضاً پانصد تومانی به او می‌دهد ولی من هربار که خواستم چیزی بدهم، فقط اسکناس‌هایی را دم دست پیدا کرده‌ام که از صبح برای صندوق صدقه سر کوچه کلاسم ذخیره کرده‌ام.

من هر روز در خیابان‌های تهران، از غرب تا شرق و مرکز شهر را سوار بر ماشین گز می‌کنم؛ از خبرگزاری تا دفتر، از کلاس زبان تا ... اما پیرمرد صبح تا شب را در همان 500 متر طی می‌کند؛ 500 متری که شاید برای او کم‌مشتری باشد؛ من هر روز با عجله از این کار ا آن کار، از اینجا به آنجا و از این منطقه به آن منطقه می‌روم اما او با آرامش همان ناحیه استحفاظی خودش را طی می‌کند؛ من هر روز از سیاست می‌گویم، از اقتصاد حرف می‌زنم و با استرسِ کار خبر، زندگی می‌کنم اما او با لبخند همیشگی همان 500 متر را بارها و بارها طی می‌کند.

من هر روز از خودم می‌پرسم اینهمه کاربرای چه؟ اینهمه دوندگی، اینهمه عجله، اینهمه استرس، ... من هنوز به دنبال دلیل زیستن هستم و فلسفه زندگی اما آیا او هم در همان حال که همان 500 متر را بارها و بارها تکرار می‌کند و هر روز برایش تکرار و تکرار روزهای تکراری قبل است، به این سؤال فکر می‌کند؟

کاش یادم باشد شنبه پول خردی برای او کنار صدقه‌هایم بگذارم.

به وانتیه که رسیدم، چند بار چراغ دادم. انگار حالیش نبود. اصلاً توجهی نمی‌کرد؛ نه سرعتش زیاد می‌شد، نه از لاین سرعت کنار می‌کشید و توی لاین سرعت یواش یواش می‌روند. می‌خواستم جفتمون واستیم یقشو بگیرم بگم «آخه مرد مؤمن! (البته نه با این ادب و ادبیات) کی بهت گواهینامه داده؟» دنده معکوس گذاشتم و سرعت گرفتم و تغییر لاین دادم. داشتم ازش سبقت می‌گرفتم تا موقع رد شدن از کنارش بوقی هم بزنم و دلمو خنک کنم که الهام با خنده گفت: «بوق نزن، سالار خسته‌ست.»

این جمله‌ای بود که پشت وانت نوشته بود. خندیدمو دیگه بوق نزدم.

حالا که فکرشو می‌کنم می‌بینم کاش بوق ممتد 30 ثانیه‌ای رو به نشانه اعتراض زده بودم؛ بوق واسه آدمی که می‌دونه عیبش چیه اما اصلاح و تعدیلش نمی‌کنه. از این آدما کم نیستند، بهتره به خودمون بیشتر فکر کنیم.

به خودم حسودیم می‌شه؛ بیشتر به خاطر موقعیت‌های زیادی که داشتم. خیلی‌هاشون رو از دست دادم. البته به قول عموی دوست داشتنیم، «تنبلی می‌کنی». حسودیم می‌شه به خودم، حسودیم می‌شه به اینکه تنبل نبودم.

کاش همه به خودشون حسودیشون می‌شد، اونوقت هیچ موقع تعدیل نمی‌شدن. بعضی حرف‌ها بدجوری آدمو تکون می‌‌ده و بعضی حسودی‌ها به دیگرانی که از موقعیت‌های تو استفاده کردن. تصمیم گرفتم بیشتر حسودی کنم تو موفقیت‌ها (تعبیر بد نکنین!)

«داماد گُلم، خوشبخت باشین ای‌شالله» این هم جمله موندگارش. اون 2 هفته پیش حرف‌های همیشگی رو با یه لحن تازه زده بود و من ترسیدم. ترسیدم که شاید این آخرین دیدار باشه و آخرین 500 تومنی نو رو ازش گرفته باشم. شایدم همین ترس بود که تو این مدت توی ذهن من جای ثابتی داشت.

رفت و 2 تا کیف از توی کمدش بیرون آورد. توی یکی عکس پسراشو نگه داشته بود، عکس کودکی‌ها و جوونی‌هاشونو. با عشق و علاقه خاصی اونا رو نگاه می‌کرد. توی کیف دوم چندتا پونصدی و دویستی نو بود. یه پونصدی درآورد و داد بهم. گفت: «بهنام میگه مامان جون، این پولایی که میدی رو تو کیفم می‌ذارم ،برکت داره.» من هم همین نظرو داشتم ولی چیزی نگفتم. گفت: «فکر نکنید من پولدارم. وقتی مُردم اینجا رو به هم نریزید، چیزی ندارم به خدا. بذارین خونه مرتب باشه مهمون می‌آد. لباسامو وسایلمو اونایی که یادگاری می‌خواین بردارین و اونایی رو که نخواستین بدین بیرون. فقط توی سماور رو نگاه کنین یه چیز توش هست.»

بغض کرده بودم. مثل دیشب توی بیمارستان. پولو گذاشتم ته کیفم تا همیشه نگهش دارم. خدا سایَشو از سرمون کم نکنه.

نمي دانم كجاي زمان ايستاده‌ام. طاقت باور كردن ندارم؛ 26 سالم هم تمام شد. هرچه بيشتر فكر مي‌كنم، بغض بيشتر گلويم را مي‌فشارد. دوست ندارم باور كنم هر روز انرژي و جنبش‌هاي جوانيم، هر روز پويايي و فعاليتم، هر روز از عمرم... كم مي‌شود. من دوست ندارم لحظه به لحظه زمان باهم بودنمان را كمتر و كمتر ببينم. خدا سر جنگ دارد با ما. از شتاب زندگي و گذر لحظه‌ها مي‌ترسم. از دور شدن از كودكي‌ها مي‌ترسم. سال‌ها قبل فكر مي‌كردم كه اگر 30 سالم بشود، غصه خواهم خورد، اگر كاره‌اي نشوم ...

دارم نزديك مي شوم. نمي‌خواهم سرخوشي‌هاي با هم بودن را به سرخوشي‌هاي ديگر تبديل كنم؛ سرخوشي‌هايي كه ناچاري آنها را بپذيري، فرزندي، فرزنداني، تقسيم محبتي و... امسال نشود، سال ديگر هم اما چند سال ديگر چه؟ واي كه نگرانم. از تغيير مي‌ترسم، تغييري كه موهايم را سفيد كند، رفتارم را بزرگ‌تر كند، 2 بودنمان را بيشتر كند و....

***

هر روز كه ميگذرد فكر مي‌كنم زمان انجام كارهايم را بيشتر از دست داده‌ام. من كجا ايستاده‌ام؟

من نگرانم، اما فقط تو توانسته‌اي نگرانيم را به اميدهايي جديد تبديل كني. آيا هميشه نيز خواهي توانست؟ نگرانم كه روزی نتواني.

***

من نگرانم. هر روز كه بيشتر مي‌گذرد بيشتر نگران خستگي‌هايت مي‌شوم. مي‌دانم خسته‌اي. خسته از بازي‌هاي اطرافمان، خسته از كار. من نگرانم. نگرانم كه هر روز خسته‌تر ازديروز از كار به خانه نيايي. حس مي‌كنم كه كار و اجبار كار، روحت را آزرده است. نگرانم.

***

هر روز كه مي‌گذرد، بيشتر نگران مي شوم. هر روز زنگ تلفن بيشتر مي‌كند اضطرابم را. شايد خبر بدي باشد، هر روز پيرتر شده‌اند آنها كه اطرافمان هستند.

***

نگرانم. نگران همه‌چيز جز عشق‌مان كه ابدي است.

این اولین ایمیلی بود که 2 روز پیش دریافت کردم. یکی از 2 ایمیل چک نشده در mailbox. دومین ایمیل را چک کردم. «من وقتی اسم شمارا در مقاله اقتصادی کارگزاران دیدم خیلی هیجان زده شدم که شما را همنام دوست دوران کودکی خودم دیدم. البته من نویسنده نیستم و به خوبی شما نمی‌نویسم. من قبل ازظهر به  شما ایمیل زدم و از شما پرسیدم ولی ظاهرا هر روز به ایمیل خود مراجعه نمی‌کنید. شاید هم در مسافرت باشید. من نمی‌دانم. در هر صورت خیلی منتظر ومشتاق جواب ایمیل خود ماندم که شاید شما همان دوست کودکی من باشید . من و امیر لعلی در سال 60  به دلیل اینکه پدرم  کار خود را عوض کرد از هم جدا شدیم. فکر می‌کنم در سال 61 امیر پدر ومادر خودرا در یک تصادف رانندگی اسف‌بار از دست داد. مادر من همیشه از امیر و پدر و مادرش که از دوستان خانوادگی ما بودند برای ما تعریف می‌کرد و هر از گاهی وقتی به خاطرات دوران کودکی خودم بر می‌گشتم یاد امیر می‌افتادم و خیلی دلم می‌خواست که دوباره او را ببینم. در هر صورت خیلی مشتاقم که زودتر جواب من را بدهید که آیا شما همان امیر لعلی که مشخصاتش را عرض کردم، هستید؟»

نمی‌دونم چی شد که این ایمیل من رو برد به سال‌های دور، برد تو فکر. فکر کردم من هم اینقدر در دوران کودکی دوست داشتم که بخوام بدونم الان چی‌کار می‌کنن؟

جواب ایمیل رو دادم. نوشتم: «متأسفم که روزدتر نتونستم جواب ایمیل شما رو بدم و متأسفم از این که بگم من در سال 60 هنوز متولد نشده بودم. امیدوارم دوستتان را هر چه زودتر بیابید.»

گویا نتونسته بود متن فارسی تایپ شده در ایمیل من رو بخونه. دیروز جواب داده بود که «با خط عجیب و غریبی جواب دادید اما با فرض این که کلمه اول متن شما سلام است، کل حروف مشابه را شناسایی کردم تا بتونم حدس بزنید چی نوشته‌اید.»

باز هم تو فکر رفتم، چقدر یک دوستی می‌تونه برای کسی ارزش داشته باشه. یاد دوران کودکیم افتادم؛ معبودی چاق، ضمیری (موش کوهستان!)، ذبیحی، سلیمانی، متینی و... که دوست دارم ببینمشون و ازشون خبر داشته باشم. فکرم در طول زمان سیر کرد و به دبستان و دبیرستان رسید، مانی، کاوه، مبین، سید علی، جعفر، ... دلم هوای همه رو کرده. دوستای دانشگاه، دوستای کلاس تنبک و ..... حالا که فکرشو می‌کنم دلم برای دوستایی که حتی کمتر از یک ماه، از عروسی میثم به این طرف ندیدم هم تنگ شده. کاش می‌شد از همه خبر گرفت. «دوست من سلام». چه تبلیغ قشنگی داره بهروز. هنوزم دارم فکر می‌کنم، واقعاً منم دوستی دارم که به اندازه سولماز دنبال «امیر لعلی» باشه؟

عزيزم!

از صبح به زندگي فكر مي‌كردم، چون مي‌دانستم كه تو هم به آن فكر مي‌كني. مي دانستم به اين فكر مي‌كني كه چرا چندي است زندگي پويا نيست و تحركي ندارد، چرا تغييري اتفاق نمي‌افتد و «تكرار» بر لحظه لحظه زندگي زيبايمان سايه افكنده است و چرخه تكرار را جز وقفه‌هايي محدود چاره‌اي نيست.

اي هميشه عزيز!

تكرار جزء لاينفك زندگي است، هر روز خورشيد از شرق طلوع مي‌كند و در غرب ناپديد مي‌شود، هر روز نياز به كار داريم تا تكراري ديگر را پاسخ دهيم، تكراري به نام «ارتزاق» و ارتزاق مي‌كنيم تا تكراري به نام «زندگي كردن» و «زنده ماندن» را بازهم تكرار كنيم. اين پايه هاي تكرار زندگي، تكرارهاي ديگري را به وجود مي‌آورند ولي مهم آن است كه در اين تكرار و چرخه‌هاي تكراري من و تو كجا ايستاده‌ايم.

عشق جاودانه من!

در تكرارهاي لحظات زندگي، «عشق»، «تنفر»، «شادي»، «گريه» و... هم مكرراً زاده مي‌شوند و يا زوال مي‌يابند اما آنچه بيش از ساير آنها دوام دارد و در تك‌تك لحظات تكراري و غير تكراري زندگي وجود دارد، عشق ما به يكديگر است؛ عشقي كه در تلاش براي تدوام و سرانجام رساندن آن با هم گريه‌ها كرديم، غصه‌ها خورديم، حرف‌ها شنيديم، دلشوره‌ها تحمل كرديم و با هم خنديديم.

ما در اين تكرار ثانيه‌ها «عشقي» ساخته‌ايم جاويد و پايدار كه با تكرار لحظه‌ها، «تشديد» و شعله‌ورتر مي‌شود.

عزيزم!

خوشبختي ما در مقابله با اين تكرارهاست؛ تكرارهايي كه مي‌خواهند عشقمان را نيز به ورطه تكرار بكشند و بي‌تحرك كنند. اگر تسليم تكرار شويم، عشقمان مي‌ميرد. من هر قدمي كه بر مي‌دارم براي حفظ عشقمان هست و تو نيز هم. 

من اين نامه را برايت نوشته‌ام تا از تو تشكر كنم كه پا به پاي من ايستاده‌اي در مقابل اين تكرار. ما با هم و با تقويت نيروهاي يكديگر، عشقمان را ابدي كرده‌ايم. از خدا متشكرم. اين پايان يك عمر انتظار ماست، انتظاري كه از كودكي در وجود ما نهفته بوده است تا نيمه ديگر خود را بيابيم. همه سال‌هاي قبل انتظار ناشناسي در وجودمان نهفته بود اما اينك ديگر انتظار دروني در ما وجود ندارد. از اين به بعد آنچه كه انتظار مي‌ناميم، انتظاري بيروني است تا شاهد باشيم نيروي عشق ما چه ماحصل بيروني در زندگي جاري و تكراري خواهد داشت.

***

وقتی فهمید عاشقش هستی، باید بداند عاشقش هستی؛ نه الان، بلکه همیشه. مگر می‌شود الان عاشق باشی، پس‌فردا هم، اما فردا نه؟ عاشقیت، عاشقیت است دیگر. کاریش نمی‌شود کرد. هست که هست.

يك ديوانه كه ديوانه شود، نمي‌دانم چه خواهد شد.

يك ديوانه صرف، بر ديگران سخت مي‌گيرد و يك ديوانه عاقل، بر خود؛ اما ديوانۀ ديونه شده.....

تازه! به مرز جنون هم رسيده‌ام. ديوانه جنون‌دار!! چقدر مسخره است اما واقعي!

خدا خودش به همه‌مان رحم كناد.

                                                                                                 يك ديوانه

                                                                                                21/آذر/۸۲

                                                                                                   29/15

وقتی که پول نداری، همیشه منتظری، منتظری تا کسی زنگی بزند، پیامکی بیاید و خبری برسد که یکی از بدهکارانت می‌خواهد بعد از مدت‌ها پولت را بدهد اما خبری نمی‌شود که نمی‌شود.

وقتی که پول نداری، هیچی نداری. حتی گذشته‌ات هم مال تو نیست. در خیالت می‌خواهی گذشته‌ات جور دیگری بود و بَرج‌هایت را ذخیره می‌کردی. پیش خودت می‌گویی "کاش برای... هزینه نکرده بودم"... "حالا چه عجله ای بود، پول ... را فعلاً نمی‌دادم"....

وقتی که پول نداری، هیچ پولی نداری و هیچی نداری، جرأت هم نداری. نمی توانی به زنت بگویی نرو، نخر، نپوش... برای همین است که غالباً دعوایی راه می‌اندازی و اخمی می‌کنی و با بداخلاقی همین را به او می‌گویی. اینجوری می‌گویی چون جرأت نداری و خجالت می‌کشی. حتی به اندازه وقتی که آس و پاس رفته بودی خواستگاری و نمی‌دانستی فردا سربازی، دانشجویی یا ... ولی خواستگاری می‌کردی، جسارت نداری. همین است که داد می‌کشی و بعد هم دوست داری زمین دهان وا کند و تو را ببلعد تا خیره و گریان به "حیای تبدیل به دعوا شده" تو نگاه نکند.

وقتی که پول نداری، هیچی نداری. شاید هم چیزی داری، اما چون پول نداری، آن را می‌فروشی به بهایی ناچیز، حیایت را، جسارتت را، تربیتت را و...

پی نوشت: عادت کردیم هرچی تو وبلاگمون می‌نویسیم مربوط به نویسنده تلقی کنیم. جدای از این که مخاطب چه برداشتی می کنه، بذارین اینجا ازاد بنویسیم؛ شاید بی‌ربط به خودمان باشد، شاید هم نباشد.

***

امروز گربه نیامد. برای کسی مهم نبود که امروز گربه نیامد. شاید هم نیامد تا عادت نکند. اما به نظرم عادت کرده بود که بیاید. بیاید تا ناهار لذیذی، جوجه‌ای، مرغ پخته‌ای یا گوشتی بخورد و برود. شاید هم... چرا آدم ها اول چیزهای منفی به ذهنشان می رسد؟ چرا هی فکر می‌کنم رفته زیر ماشین؟ چرا فکر می‌کنم شاید کودکی دمش را بریده است و حالا نالان در گوشه‌ای نشسته و نای بلند شدن ندارد؟

***

امروز گربه‌ نیامد. زود فراموشش کردیم، گربه است دیگر؛ آدم هم که بود فراموش می‌شد؛ چه فرقی می کند امروز فراموش شوی یا یک سال دیگر؟ مهم ان است که فراموش می‌شوی. فرقی هم نمی‌کند وقتی که نیستی کسی به تو فکر می کند که نیستی یا نه؛ به هر حال نیستی.

***

امروز گربه نیامد. پنجره را از صبح بازگذاشته بودم. می‌خواستم نفس بکشم و نسیمی بیاید. گفتم اگر گربه آمد، می‌بندمش اما نیامد و پنجره باز است. شاید فرق امروز و دیروز در همین باز بودن و باز نبودن پنجره است.

***

امروز گربه نیامد. برای کسی مهم نبود که امروز گربه نیامد. شاید هم نیامد تا عادت نکند. شاید جای بهتری پیدا کرده  و  می‌خواهد غذای بهتری بخورد. شاید هم ازدواج کرده باشد...

پسرک با این که سن زیادی نداشت، خوب می‌دونست باید چه جوری پول دربیاره.

هر روز غروب بعد از مدرسه ترازو رو می‌زد زیر بغلش و می‌اومد زیر درخت چنار بلنده پایین طالقانی بساطشو پهن می‌کرد.

روزای اول کارش وضع اون مث بقیه بود ولی کم‌کم فهمیده بود چه جوری باید دل مشتریاشو به دست بیاره.

به خانومای نسبتاً چاق می‌گفت صاف واستن رو ترازو و سرشونو بگیرن بالا وگرنه وزنشون دقیق نمی‌شه. بعد هرچی وزن اونا بود، به تناسب، یک تا 3 کیلو کمتر اعلام می‌کرد و برق خوشحالی رو تو چشاشون می‌دید. اونوقت بود که به جای 50 تومان که نرخ کارشون بود، مشتریا 100 تومن و 200 تومن بهش می‌دادن و بعدم بهش می‌گفتن «تو از همه دقیق‌تر وزنمونو می‌گی. دستت درد نکنه، هر وقت از اینجا رد شدم میام ببینم رژیمم چقدر تأثیر داشته»

حالا یه سری مشتری دائمی دست و پا کرده بود و می‌دونست کی رژیم داره و وزنشو باید چقدر کمتر اعلام کنه.

به اونا وزن می‌فروخت و پول می‌گرفت. هم اون از این روش راضی بود و هم مشتریاش که کشته مرده این بودن که یکی بهشون اثبات کنه که لاغر شدن و دارن کم‌کم سایز کم می‌کنن!

همین شد که وضعش بهتر از دوستاش شد که بالا و پایین چارراه بساط می‌کردن. گاهی‌ هم تو دلش می‌خندید به این حماقت که مشتریاش حاضرن هزینه کنن اما چیزی رو که دوس دارن بشنون.

***

امشب ماه کامل نبود. امشب که ماه کامل نبود، فکر می‌کنم که بیشتر از روزهای دیگری که ماه کامل نیست، بیشتر از دیگران دوستت دارم. نمی‌دانم آیا فردا هم بیشتر از روزهای دیگرم بیشتر از دیگران دوستت می‌دارم؟

پرسیدم: می‌خواهی بروی؟

گفت: نه.

***

قصد رفتن نداشت و نرفت.

پرسیدم: نمی‌خواهی بروی؟

گفت: نه.

***

فرقی نداشت؛ چه سؤالم مثبت بود و چه با کلمه‌ای منفی، جوابش «نه» بود و هدفش یکی.