تعطیلات عید امسال هم تمام شد با همان سرعت باورنکردنی که گریبانگیر تمام لحظات زندگی ما آدم هاست. گفتن ندارد که با وجود همسفری همراه و همدل، سفرمان ،به سان همیشه، به یادماندنی و پر از خاطرات شیرین و دوست داشتنی شد. اما امسال من درگیر حسی کاملا شخصی بودم که نمی دانم علتش را درست حدس می زنم یا اصلا علتی دارد یا نه؟ استرس... این همان حسی است که سال ۱۳۸۸ برایم به ارمغان آورده است. جالب است این حس همواره با افکار مثبت و خوب آمیخته شده است. شکی در این نیست که سال ۸۸ برخلاف سال ۸۷ که بسیار آرام و بی دغدغه گذشت،سالی است همراه با استرس ها و فراز و نشیب ها و اتفاقاتی که امیدوارم همگی خوب ومثبت باشند. اما از شما چه پنهان این استرس اذیتم می کند. شب های همیشه آرامم را متلاطم کرده است. فکر همیشه متمرکزم را پریشان کرده است و این برای من خوب نیست. برای منی که تنها باید انرژی داشته باشم و بس که اگر غیر از این باشد غروب سال ۸۸ ام غمگین خواهد شد. بگذریم...                                              روزهای آخر اسفند رمقی برایم نگذاشته بود تا بیایم و با انرژی که در اعماق وجودم سکنی گزیده بود نو شدن ها را تبریک بگویم. اما گویا اینک روزگار کمی آرام گرفته است و مجال گفتن شادباش ها را یافته ام. خداوند خودش برای بندگانش بهترین ها را می خواهد اگر بنده اش اراده کند. آخر پروردگار بزرگ تر از آنی است که ما در ذهن کوچکمان جایش داده ایم. پس آروز می کنم در سال جدید اراده تان آهنین، عزمتان جزم و توکلتان بی انتها باشد...