می دانی ؟ می دانی که حتی سختی هایش نیز مانند عسل شیرین بود. البته آن روزها نمی دانستم اما این روزها مزه اش را خوب حس می کنم. می دانی ؟ می دانی وقتی ساعت 8 صبح یک سال پیش،  پا از خانه ی پدری بیرون گذاشتم و قران در دست مادر را بوسیدم ، نگاهم به آینده ایی دوخته شد که تنها دوشادوش تو و همراه با قدم های تو رنگ می گیرد. می دانم که می دانی وقتی نگاه مادر بدرقه ی راهم شد و وقتی صدای بسته شدن در خانه ی پدری را شنیدم خود را در کنار تو و در چارچوب درب خانه ی کوچک زیبایمان دیدم که با مهربانی و عشق تزیین شده بود . می دانم که می دانی یک سال پیش در چنین روزی وقتی زیر دستانی هنرمند چشم هایم را بسته بودم تنها به حرف ها و برنامه ها و نقشه هایمان فکر می کردم. و وقتی دست در دست هم وارد بزم شادمانه مان شدیم ، تمام روزهای گذشته و اتفاقاتی  که پشت سر گذاشتیم را مرور کردم . می دانم که می دانی آن شب قشنگترین و باشکوهترین شب زندگیم بود و بند بند وچودم از بودن در کنار تو و آغاز راهی پرفراز و نشیب خوشحال بود.

... و اینک یک سال از با هم بودنمان در زیر یک سقف می گذرد. هنوز هم در خانه ی کوچک زیبایمان بوی خوش مهربانی و دوست داشتن می آید و هنوز هم اگر چشم هایمان را ببندیم و تنها گوش فرا دهیم نجوای دلنشین عشق را خوب می شنویم. این یک سال آنقدر شیرین بود که برایمان کلی خاطره و لحظات به یادماندنی ساخت.

... و اینک من شرمسارم از تمام بدخلقی ها و بی معرفتی هایم و سپاسگزارم از تمام مهربانی ها و معرفت هایت. سپاسگزارم که نخواستی مرا الهامی دیگر کنی و مرا همان طور که بودم باور کردی. سپاسگزارم از این که مرا رها و آزاد درک کردی و هیچ گاه نخواستی در بند باشم. سپاسگزارم به خاطر همه ی گذشت هایت و به خاطر هرآن چه در این مدت به من آموختی و هزار بار بیشتر از این ها ، سپاسگزارم که پیشرفت من را پیشرفت خودت  دانستی و به هر آن چه که مانع حرکتمان به سمت جلو می شد ، نه ! گفتی...

اولین سالگرد هم خانه شدن شیرینمان بر تو و بر من مبارک.

پ.ن. درست یک سال پیش چنین روزی، همزمان با آغاز با هم بودن همیشگیمان، 25 ساله شدی و امسال همزمان با اولین روز از دومین سال زیر یک سقف بودنمان ۲۶ ساله . 26 سالگیت هم مبارک. روز مرد را هم  که تبریک گفته بودم. یادت باشد تمام تبریک ها را این چند وقته از آن خود کردی!

و در آخر تبریک به خودت و خودم به خاطر داشتن همه ی حس های خوب دنیا .

میدان ونک ، ساعت ۲۰:۰۵ ، تاریخ: چندین روز پیش در زمان حیات تهران امروز :

تقریبا در حال دویدن بودم تا خود را به روزنامه برسانم. با امیر قرار داشتم برای کاری و سخت دیر شده بود. شلوغی و رفت و آمد میدان ونک کلافه ام کرده بود. از هر طرف آدم می آمد و صدای بوق ماشین ها نیز اوضاع را بدتر کرده بود. من هم از این سوی میدان به دنبال ماشین های چهارراه ولی عصر می گشتم و بی وقفه از میان آدم ها برای خود راه عبور باز می کردم . در همین گیر و دار به سرعت از کنارش عبور کردم.کنار جدول نشسته بود و غمگین و نگران بود. به یکباره ایستادم و نگاهش کردم. صورت گرد و سفید با چشم های آبی درست مثل او، پیراهن بلند گل گلی ، شبیه پیراهن های او ، دست هایی که از زیر پوستش می شد رد رگ ها را گرفت ، شبیه دستان او. دلم برایش تنگ شد. یادم آمد چند روزی است که سراغش را نگرفتم. بازگشتم و پولی را که در جیب داشتم به پیرزن دادم و او نیز زیر لب گفت "خوشبخت بشی دخترم" . بی معطلی ، در همان شلوغی شماره اش را گرفتم:

- سلام مامان بزرگ. خوبی؟؟

- سلام مادر. تو خوبی؟ امیر خوبه؟

- مرسی خوبیم. بهتر شدی؟

- بد نیستم. پیریه دیگه.

-مواظب خودت باش. بهتر می شی.

- قربونت برم. خوشبخت بشی دخترم.

-...

از آن سوی خیابان دوباره به او نگریستم . حتما او نیز چشم انتظار است...

فاصله ی بین فکرهای خوب و بد بسیار اندک است. انرژی های منفی و مثبت آن قدرها از هم دور نیستند. می شود در آن واحد به موضوعی با چند دید متفاوت نگریست. این که کدام بر دیگری غالب باشد به شخصیت و منش فرد بازمی گردد. معیارهای هر فرد برای زندگی متفاوت است. خستگی و بریدن از خستگی ها طبیعی است و اگر کسی این ها را طبیعی نداند ، غیر طبیعی است و بازنده. یادمان باشد هیچ گاه کسی را به خاطر شیوه ی زندگی اش سرزنش نکنیم. یادمان باشد همه توان پذیرش و ظرفیت هضم برخی از حرف ها را ندارند. شاید من راه زندگی خود را یافته باشم و محکم و یک کلام بگویم نظر هر کس برای خودش محترم است اما کسی که هنوز راه خود را نیافته و هنوز نمی داند فلسفه ی زندگیش چیست، با برخی نصیحت های به ظاهر دوستانه شخصیتش بیش از پیش متزلزل شده و آن نیم چه تصمیماتش هم برای زندگی و آینده اش به باد فنا می رود و شاید هم زندگی را برای خود و خانواده اش تلخ تر کند. کاش همه به فکر ساختن بودند نه خراب کردن....

پ.ن. این پست مخاطب خاص دارد هرچند آن مخاطب خاص و البته ناشناس برای خوانندگان اینجا، تا به حال در زندگی از اینترنت فقط نامی شنیده است و بی اغراق می گویم دایره ی دیدش محدودتر از درک برخی مسائل است...