شب ها در خواب یا بیداری نمی دانم ، آن قدر در ذهن داستان و مطلب می نویسم که کلافه می شوم. حتی با خود فکر می کنم حتما این مطلب را فردا در مداد سیاه بنویس. داستان جالبی از کار در آمد. اما صبح که از خواب بیدار می شوم، هرچه قدر به مغزم فشار می آورم ، گاهی اوقات تنها اندکی از موضوعی که در مورد آن در ذهن مطلبی نوشتم، به خاطر می آورم. وقتی هم که می خواهم در عالم بیداری در مورد آن موضوع چیزی بنگارم، انگار خوب می فهمم که آن چه در خواب نوشته بودم ، خیلی بهتر بوده است . این است که به دلم نمی چسبد و نابودش می کنم. گویی چاره ای ندارم جز این که شب ها وقت خواب قلم و کاغذ کنار تخت بگذارم تا اگر نصفه شب هوس نوشتن کردم، بی درنگ و تا یادم نرفته ، از خواب بیدار شده و آن را روی کاغذ بنویسم.

این هم دردی است دیگر...

امیدوارم همیشه و همه جا سایه ی بزرگ ترها بر سر ما باشه.

تولد امسال با وجود تلاش های امیر و بقیه دوستان به یاد موندنی و خاطره انگیز شد. من آدمای زیادی رو می شناسم که حتی تو شادی هاشون کسی رو ندارن که همراهشون باشه چه برسه به غم. اما من افتخار می کنم که دوستان، همکاران و همسر مهربونی دارم که همیشه به یاد من هستن. ازهمشون ممنونم.

چی باید بگم در آستانه ی ورود به 25 امین سال زندگیم؟ یکی از دوستان می گه وقتی 25 سال و رد کنی دیگه نمی فهمی که سال ها چه طوری می گذره . چشم به هم بزنی 30،35،40،45 و... ام برای من همین 24 سال هم به سرعت باد گذشت . حالا اگه حرف اون درست باشه من هنوز یک سال فرصت دارم تا به اون گذر تند و پرشیب عمر برسم. پس باید استفاده کنم. انگار بهتره روز تولد آدم روزی باشه که فقط از زندگی لذت ببره و شاد باشه و سرحال. فکر کارهای نکرده و کارهایی که نباید می کرده رو به روزهای دیگه موکول کنه. وگرنه کل روزش باید فکر کنه و فکر کنه و فکر. فردای روز تولد بهترین زمان برای فکر در مورد سال های رفته و مونده است.

خوشحالم. خیلی خوشحال از بودن در این دنیا . زندگی را بیش از آن چه معلوم است دوست می دارم و از این که او هم مرا دوست دارد لذت می برم. شاید بیش از دوست داشتن خودم. نمی دانم تولد 25 سالگی ام کجا هستم، چه می کنم و اصلا آیا هستم یا نه. فقط این را می دانم که اگر هم نبودم از همین 24 سال زندگیم سرخوشم و شادان . خدا را هزار مرتبه بیش از هزار مرتبه شکر می کنم.

این اولین ایمیلی بود که 2 روز پیش دریافت کردم. یکی از 2 ایمیل چک نشده در mailbox. دومین ایمیل را چک کردم. «من وقتی اسم شمارا در مقاله اقتصادی کارگزاران دیدم خیلی هیجان زده شدم که شما را همنام دوست دوران کودکی خودم دیدم. البته من نویسنده نیستم و به خوبی شما نمی‌نویسم. من قبل ازظهر به  شما ایمیل زدم و از شما پرسیدم ولی ظاهرا هر روز به ایمیل خود مراجعه نمی‌کنید. شاید هم در مسافرت باشید. من نمی‌دانم. در هر صورت خیلی منتظر ومشتاق جواب ایمیل خود ماندم که شاید شما همان دوست کودکی من باشید . من و امیر لعلی در سال 60  به دلیل اینکه پدرم  کار خود را عوض کرد از هم جدا شدیم. فکر می‌کنم در سال 61 امیر پدر ومادر خودرا در یک تصادف رانندگی اسف‌بار از دست داد. مادر من همیشه از امیر و پدر و مادرش که از دوستان خانوادگی ما بودند برای ما تعریف می‌کرد و هر از گاهی وقتی به خاطرات دوران کودکی خودم بر می‌گشتم یاد امیر می‌افتادم و خیلی دلم می‌خواست که دوباره او را ببینم. در هر صورت خیلی مشتاقم که زودتر جواب من را بدهید که آیا شما همان امیر لعلی که مشخصاتش را عرض کردم، هستید؟»

نمی‌دونم چی شد که این ایمیل من رو برد به سال‌های دور، برد تو فکر. فکر کردم من هم اینقدر در دوران کودکی دوست داشتم که بخوام بدونم الان چی‌کار می‌کنن؟

جواب ایمیل رو دادم. نوشتم: «متأسفم که روزدتر نتونستم جواب ایمیل شما رو بدم و متأسفم از این که بگم من در سال 60 هنوز متولد نشده بودم. امیدوارم دوستتان را هر چه زودتر بیابید.»

گویا نتونسته بود متن فارسی تایپ شده در ایمیل من رو بخونه. دیروز جواب داده بود که «با خط عجیب و غریبی جواب دادید اما با فرض این که کلمه اول متن شما سلام است، کل حروف مشابه را شناسایی کردم تا بتونم حدس بزنید چی نوشته‌اید.»

باز هم تو فکر رفتم، چقدر یک دوستی می‌تونه برای کسی ارزش داشته باشه. یاد دوران کودکیم افتادم؛ معبودی چاق، ضمیری (موش کوهستان!)، ذبیحی، سلیمانی، متینی و... که دوست دارم ببینمشون و ازشون خبر داشته باشم. فکرم در طول زمان سیر کرد و به دبستان و دبیرستان رسید، مانی، کاوه، مبین، سید علی، جعفر، ... دلم هوای همه رو کرده. دوستای دانشگاه، دوستای کلاس تنبک و ..... حالا که فکرشو می‌کنم دلم برای دوستایی که حتی کمتر از یک ماه، از عروسی میثم به این طرف ندیدم هم تنگ شده. کاش می‌شد از همه خبر گرفت. «دوست من سلام». چه تبلیغ قشنگی داره بهروز. هنوزم دارم فکر می‌کنم، واقعاً منم دوستی دارم که به اندازه سولماز دنبال «امیر لعلی» باشه؟

چه قدر گاهی گرفتن تصمیمات تازه سخت است. تصمیماتی که مسیر زندگیت را عوض می کنند. بعضی وقت ها درجه ی ریسک پذیریم به کف پایم سقوط می کند و آن قدر از تغییر می ترسم که هراس از آن همیشه با من و همراه من است. گاهی مانند حالا آن قدر از تغییر مسیر گریزانم که دست و دلم هیچ رقمه به مهیا کردن مقدمات آن نمی رود. گه گاه عمق فاجعه آن قدر زیاد می شود که حتی اگر حدس بزنم برداشتن فلان قدم مرا به آن تغییر نزدیک می کند ، به بهانه های مختلف از برداشتن آن شانه خالی می کنم. فراموش نشود این ها همه اعترافات تکان دهنده و البته شجاعانه ی من است که شاید خودم همین فردا همه را تکذیب کنم. پس تا تنور داغ است هر چه بد و بیراه که خواستید نثار کنید چون معلوم نیست فردا با انکار روبرو شوید یا تایید. خارج از محدوده ی شوخی! نمی دانم هراس از تغییر که ریشه ی تمام سستی هاست را چگونه می شود شکست داد ؟ سکون را دوست ندارم. یک جا نشستن و خیره شدن به گذر عمر را نمی خواهم. اما گاهی مانند الان این ترس بدجور برنامه هایم را عقب می اندازد. اقرار می کنم که گاهی حس مغلوب شدن کسلم می کند. همین ترس از تغییر باعث می شود با اطرافیانم بجنگم ( البته کاملا در فضایی دوستانه ) و دلایل تازه ایی برای اثبات گفته ی خود بیاورم که خب همه ی آن ها هم بیراه نیست. ولی اشکالش در آن است که با کمی ریز بینی می شود در ورای همه ی آن دلایل ردپایی از ترس از تغییر را پیدا کرد که خوب نیست. بدترین عیبش هم این است که صلابت گفتارت در پشتیبانی از نظرت کم می شود و وقتی چنین شد اثر آن بر طرف مقابلت نیز کم رنگ تر خواهد شد. به هرحال لپ کلام این که هیچ از مغلوب شدن خوشم نمی آید و این شاید انگیزه ای برای تغییر باشد!!! البته شاید...!!!

در حال به هم ريختن ورق هاي روي ميزت هستي تا نامه ايي را كه بايد چند روز پيش پي گيري كني را پيدا كني. لعنتي غيبش زده است. انگار هيچ وقت كسي آن را ننوشته است. تلفن زنگ مي زند. اي بابا... بازهم تو؟؟ اول خبرهاي ما را كار كن و برادريت را اثبات كن بعد بگو به من آگهي بدهيد. مگر اين جا دكان سركوچه تان  است. گوشي را قطع مي كني.نامه نيست كه نيست. شايد اشتباه گفتند كه به تو ارجاع داده اند. در حال بيرون رفتن از اتاقي تا از منشي سوال كني. يك لحظه چشمت به ديوار سفيد روبرو ثابت مي شود و بي اختيار مي پرسي" من كيستم؟"

در صف نان بربري ايستاده اي. با خود مي گويي چه قدر كيفيت نان هايش پايين آمده است. بعد مي گويي كدام يك از اهالي محل چشمش اين قدر شور است كه يك محله را از خوردن نان هاي خوشمزه و باكيفيت اين نانوايي محروم كرده است و بعد لبخندي از اين فكر بي معني كه تنها گريزي است از  تفسير اين كه آرد ندارند يا كيفيتش بد است و ... بر لبانت نقش مي بندد و لخندت با لبخند پيرمرد عصا به دست گره مي خورد.در همين گير و دار هستي كه نگاهت به سمت آتش تنور مي افتد و همراه با پيچ و تاب شعله هاي آتش كلمات در ذهنت به رقص در مي آيند و مي گويند" من كيستم؟"‌

شب است. ميهماني تمام شده است و براي رفتن به خانه آماده مي شوي. سوار بر ماشين مي شوي اما در يك چشم به هم زدن خود را روبرون پاركينگ خانه مي بيني. انگار تمام مسير را خواب بوده اي وحتي شور همسرت را براي رسيدن به دست انداز هيجان آور بزرگراه حكيم با گوش جان نشنيده اي تا در دل ذوق كني به خاطر ذوقش و قربان صدقه اش بروي. تنها تصويري كه الان در حال ديدني همان همسرت است كه در حال بازكردن در پاركينگ است و تو مبهوت به او مي نگري . اما با چشمك او و در مقابل لبخند تو انگار خواب از كله ات مي پرد و با نگاه به او ، تنها مي گويي " من كيستم؟"  

بايد بخوابي. فردا روز پركاري است. ظرف ها را شسته اي ، مانتو و شلوارت را اتو كرده اي، ناهار فردايت در يخچال است، به نسبت وسايلي كه فردا نياز داري كيفت را عوض كرده اي، كتاني و لباس ورزشيت را آماده كنار كيفت گذاشته اي . حوصله ي كتاب خواندن برخلاف قولي كه به خود و همسرت داده اي را نداري. ترجيح مي دهي زودتر خواب هفت پادشاه را ببيني كه عجيب دلتنگشان هستي. مي داني سرت را كه روي بالش بگذاري از اين دنيا پرت مي شوي بيرون و لذتش را مي بري. اما جسم بي تابت براي خواب تنها درگير يك سوال است " من كيستم؟"

مي داني از كجا آمده اي و به كجا مي روي. خدا را خوب مي شناسي و با هم كلي خاطره داريد و مديونش هستي. مي داني اسمت چيست و اصل و نسبت كه هستند. مي داني چه كردي و چه قرار است انجام دهي. زندگيت را دوست داري و آدم هايي كه باعث شده اند تو زندگيت را دوست داشته باشي بيشتر از زندگي دوست مي داري. عشق را مي فهمي و مي داني كه عاشقيت راست است و بي اشكال. دوست مي داري و دوست داشته مي شوي. قدر مي داني و سپاسگزاري. به آينده اميدواري و به تلاشي كه مي كني بيشتر....

اما بازهم وقتي به خودِ تنهايت و وجودت فكر مي كني ، نمي داني كه هستي. راستي من كيستم؟؟ ما كيستيم؟؟

پ.ن. واي بر آن روزي كه كلمات ياريت ندهند براي گفتن آن چه در ذهن داري. كلافه مي شوي و فقط ناگزير مي نويسي تا دهن كجي به منظور سركشت كني كه خود را در قالب كلمات جاي نمي دهند .