امروز جمعه است و من دوستش ندارم...

امروز جمعه است.از همان جمعه هايي كه چند وقتي است دوستش ندارم. امروز تنهايم. از تنهايي مي ترسم. از خانه خالي و قاتل و دزد نه. از خود تنهايي مي ترسم. امروز حالم خوش نيست. امروز از آن روزهاست كه دوست داشتن ها غمگينم مي كند. امروز از آن روزهاست كه مي ترسم. از، از دست دادن مي ترسم. از وابستگي هايم مي ترسم. امروز از آن جمعه هاست كه دستم به كتاب و غرق شدن در ان نمي رود. امروز از آن جمعه هاست كه نمي توانم تنهاييم را با يك فيلم بلند پر كنم. امروز از آن جمعه هاي دلگير است كه دلم نمي خواهد ميزبان كسي باشم براي لقمه اي غذا ، منتظر هيچ دوستي نيستم كه پيشنهاد سينما و خريد بدهد، منتظر هیچ کس نیستم که احوالم را بپرسد، حتي دلم نمي خواهد مشغول نظافت روزهاي جمعه خانه شوم . حتي ، حتي دستم به شستن ظرف هاي كثيف مهماني ديشب هم نمي رود. فقط دلم مي خواهد دستي مي آمد، مطلبي مي نوشت ، خبري  جور مي كرد تا صفحه 4 و شايد هم آن يكي صفحه روزنامه پر مي شد، صبر مي كرد تاييد مي شد و شايد هم تيتر يك مي نوشت و خلاص. و در اين فاصله من اين جا تنها نبودم. ما اين جا در همين خانه ي كوچك زيبايمان مي خنديديم و شاد بوديم. چند وقتي است مي ترسم. ازگذر زمان مي ترسم. پيوسته فكر رفتن ساعت ها و باز نگشتنشان آزارم مي دهد.نمي دانم. شايد ديوانه شده ام. شايد اين حس خود را جاي ديگري گذاشتنم دوباره كار دستم داده است. شايد روياي شوخي بودن زندگي، با گذر زمان و بزرگ شدنم، به واقعيت واقعي بودن زندگي و گذر اجتناب ناپذير آن تبديل شده است. بازهم نمي دانم كه چرا امروز غمگينم. كه غم ديگران چه دخلي به من دارد. كه مگر من تنها شده ام كه انقدر تنهايي را حس مي كنم؟ كه مگر قرار است من تنها شوم كه انقدر فكرش مثل خوره به جانم افتاده است؟ چه قدر سعي كردم وقتي بچه فال فروش را در مترو مي بينم بي خيال از كنارش عبور كنم و در ذهنم زندگي و آينده او را تجسم نكنم. چه قدر سعي كردم وقتي خبر بدي در مورد كسي مي شنوم خود را جاي خودش و آبا و اجدادش نگذارم و غصه نخورم به خاطر آدم هايي كه تا به حال نديده ام؟

 از خونه تا اداره...

ساعت ۸ صبحه. خیلی دیر شده. هوا خیلی سرده. برف می یاد. مرتب داره خودشو سرزنش میکنه که چرا لباس گرم تر نپوشیده. احساس سوزش بدی تو گلوش داره. دلش یه شیر داغ می خواد تا گرمش کنه. چرا ماشین نمی یاد؟ چرا این جا با این همه مسافر یه تاکسی خطی نداره تا مردم راحت بشن.اما نه! اگر خط تاکسی باشه این بنده خداها که سر راه محل کارشون مسافر می زنن تا لاقل پول بنزینشون در بیاد بی نصیب می شن. اون آقاهه با اون یکی آقاهه و اون دختر خوش تیپه هم اومدن. هروقت دیرش می شه اینا رو میبینه و هر وقت سر وقت می رسه اون یکی هارو .اونا حتما الان رسیدن دیگه. واااای. ساعت شد ۸:۱۰. اگر الانم ماشین بیاد ترافیک و چی کار کنه؟سرده خیلی سرده. شال گردن و دور صورتش کیپ می کنه.چه قدر دست دست کرد واسه خریدن یه کلاه گرم . آخرشم نشد که نشد. بالاخره یه ماشین اومد. یه پیکان داغون گوجه ای. یاد فیلم کما افتاد با اون رویای پیکان جوانان گوجه ای.ناخودآگاه لبخند زد. سوار شد و به در چسبید. خداکنه این آقاهه انسان باشه تا مجبور نشه تا ولیعصر ۱۰۰ دفعه بهش تذکر بده . از این آدما زیادن.اما نه. دیگه از طرز سوار شدن آدم ها به ماشین می تونه بفهمه چه جور آدمی هستن. این آقا مرد خوبیه.مراعات میکنه. حالا دیگه می تونه به کارایی که امروز قراره انجام بده و چیزهای دیگه فکر کنه. بدون توجه به اطراف و بدون توجه به آهنگ قادری که از خش خش کردن و قطع و وصل شدنش معلومه که چند سالی تو ضبط های مختلف گرم کننده محفل آدم ها بوده. .ترجیح میده اول برای اینکه انرژی بگیره به چیزهای خوب فکر کنه. به این فکر میکنه که چه قدر خوبه آدمایی که با هم ارتباط دارن مسیر حرکتشون همسو با هم باشه. این موضوع خیلی وقته یه حس خوشایندی بهش داده. شاید از همون 3 سال پیش که یه فکر مشترک تو سر هردوشون بود و همزمان به اون فکر می کردن که هر دو دوست داشتن با یک هم رشته ای ازدواج کنن و همین هم شد تا به امروز که تو جمع خانوادگی و بین آدمایی که به نظرش موفق هستند، حرفی واسه گفتن داره و حتی اگر هم چیزی نگه و فقط گوش کنه، قادر به  فهمیدن و یاد گرفتنه. نگاهش به اون پسر بچه می افته که داره همشهری می فروشه. تا حالا شده وقتی چراغ سبزه و گوشه ی خیابون ایستاده، لااقل تیتر یکه روزنامه ای که برای فروش دستشه و بخونه؟ خدا رو چه دیدی شاید از همین کار به نوشتن علاقه پیدا کنه و نویسنده ی بزرگی بشه. فکر کرد کاش می تونست اسم و فامیل اون پسر بچه رو بپرسه تا وقتی یه روزی نویسنده شد، بتونه اونو بشناسه. عباس قادری همچنان در حال خوندنه... پارسال بهار دسته جمعی رفته بودیم زیارت... 2 تا آقایی که کنارش نشستن با شنیدن این آهنگ به هم نگاه می کنن و لبخند می زنن و اون فکر می کنه که خوبه وقتی شما هم دارین خاطراتتون و تعریف می کنین یکی بیاد بهتون بخنده و مسخره کنه؟!! واااای... خیلی دیر شده. حالا اون گزیده اخبار لعنتی رو چی کار کنه؟با اون همه وقتی که می گیره؟ بعد یاد روابط عمومی الکترونیک می افته و لبخند تلخی میزنه. از این که بالا دستی حتی حاضر نیست اخبار و از سایت ها یا از روی شبکه ببینه. چراش و نمی دونه. شاید به این خاطر که فکر می کنه روزنامه نگارا فقط می تونن روی کاغذ شیطونی کنن و مشکل ساز بشن. بارها خواسته از بقیه کمک بگیره ولی بعد از اون همه سفارش و نامه که" استخراج بریده جراید یکی از حساس ترین و مهم ترین قسمت های کار روزانه است" ، نمی تونه به کسی اعتماد کنه... حالا دیگه رسیدن به خیابون ولیعصر. کاش می تونست تا میرداماد پیاده بره و مثل همیشه تو ذهنش یا بنویسه، یا فکر کنه.اما ساعت از 8:30 گذشته. شانس می یاره یه ماشین مسیرش به میرداماد می خوره و سوار می شه...امروز باید یه خبر خوب واسه روزنامه ها بفرسته. به کجا زنگ بزنه بهتره؟ ارزی؟ امور شعب؟ انفورماتیک؟... هیچ کدوم نمی دونن خبر چیه. باید خودش دست به کار بشه. کاش مدیر عامل به یکی از این روزنامه ها یه وقت مصاحبه می داد تا حداقل از دست یکیشون خلاص می شد... کنار پل پیاده می شه و وارد اداره می شه. انگشتش رو دستگاه می زنه و با صدای بوق به خودش می یاد و به طرف آسانسور در حال رفتن می دوه...

 هست که هست

وقتی که عاشق شدی، مگر می‌شود دیگر عاشق نباشی؟ وقتی که عاشقی، مگر می‌شود فراموشش کنی؟ گهگاهی آنقدر عاشقی که انگار کسی خفه‌ات می‌کند و می‌خواهی دست‌هایت را محکم مشت کنی و با تمام وجود و از ته دل فریاد بزنی تا شاید تخلیه شوی، اما نه؛ نمی‌شود. وقتی عاشق شدی، عاشق شدی دیگر؛ اما می‌خواهی بدانی که چقدر باور دارد که عاشقش شده ای، نادانسته از این که نمی دانی و نخواهی دانست.

 دوستی ها خاطره انگیزند...

مدت هاست مي خواستم در مورد تو بنويسم. اما هر بار خواستم بنويسم آن قدر غرق در خاطرات و گذشته ها شدم كه لذت فكر كردن بر لذت نوشتن آن ها چيره شد.

 ديوانه

من يك ديوانه هستم، اما از نوع متفاوتي از ديوانگي؛ نه ديوانه صرفم، نه عاقل ديوانه نما و نه.... من ديوانه اي هستم كه در حال ديوانه شدن است.