کوچیک تر که بودم یه قرارایی با خدا داشتم. با هم قرار گذاشته بودیم که هر وقت کار بدی کردم یه جام درد بگیره یا مثلا دستم یا پام محکم بخوره جایی تا دردم بیاد و بفهمم که کار بدی کردم. حالا وقتی رو تصور کنید که الکی یه جام درد می گرفت، کلی فکر می کردم که آخه من چه کار بدی کردم که خدا این طوری بهم نشون داد. گاهی ساعت ها فکر می کردم. بعد که به نتیجه نمی رسیدم از دست خدا ناراحت می شدم که چرا الکی با من شوخی می کنی؟ مگه من باهات شوخی دارم؟

 یه حس خوب...

وقتی خوندمش حس کردم سبک شدم.خالی شدم. انگار خیالم راحت شد. نمی دونم چرا . شاید به این خاطر که یادم اومد با خدا چه طور حرف می زدم و درد و دل می کردم. یادم اومد که می شه به همین سادگی در مورد همه چیز ، حتی مشکلات حرف زد و از خدا یاری خواست. اما تا وقتی دلت صاف نباشه ، هرکاری کنی نمی تونی به این صافی باهاش صحبت کنی. خیلی وقت ها می خوای اما نمی شه.این حرف ها مهم نیست. فقط دلم می خواد سکوت کنم. شما هم بخونید. شاید حسی مشابه داشته باشید.

 بیایید تکان بخوریم...

گویی گاهی قوه تخیلمان ته نشین می شود. آن وقت هاکه با سر وارد واقعیت ها شده ایم. می گویند این هم یکی از همان چند نشانه ی بزرگ شدن است و من فکر می کنم این بزرگ ترها چه سختی کشیده اند در این واقعیت ها. و بیشتر به این فکر می کنم که چرا وقتی همان ابتدا که حس کردند تخیلشان در حال ته نشین شدن است خود را حسابی تکان نداده اند تا دوباره تخیل را در لابه لای زندگی حل کنند. مثل شکر که در چای ته نشین می شود و با هم زدن حل. پیش ترها گاهی آنقدر شکر در چای می ریختم که هر چه به هم می زدم و تکانش می دادم حل نمی شد. حتی آن هم مزه می داد چون در آخر با قاشق کوچک چای خوری ام شکرها را می خوردم مثل همان وقت ها که زندگی ام از تخیل اشباع می شد و من با ولع ته نشین شده ی آن را هم در می آوردم! راستی من می دانم چرا تخیل بزرگ ترها ته نشین می شود. چون کم راه می روند و همیشه نشسته اند، سرشان هم پایین است و حتی کمر راست نمی کنند.معلوم است دیگر. وقتی تکان نخوری و یک جا بنشینی تخیلت ته نشین می شود.باید دوباره آن را هم بزنی .اگر هم نزنی چای بی شکر همان واقعیت می شود. چون تلخ است.

 فریاد مورچه ها

کلی نگاه کردن به بعضی فیلم ها و گشتن به دنبال هدف و پیام ساخت آن گاهی به بن بست می خورد، گاهی بیننده را دچار یاس از نوع فلسفی می کند و گاهی او را نسبت به سازنده فیلم مایوس و دلسرد می کند. به این فیلم ها باید در سطح خرد نگاه کرد. فیلم را صحنه به صحنه و دیالوگ به دیالوگ درک و هضم کرد.گاهی از میان فیلمی که به هیچ عنوان هدف از ساخت آن را نمی فهمی و یا انتظارت را برآورده نکرده می توان مثلا دیالوگی یا گفت و گویی را یافت که حرفی و یا جذابیتی داشته باشد و یا می توان صحنه ای را یافت که به نظر زیبا  کار شده باشد. به فریاد مورچه ها آخرین فیلم محسن مخملباف هم گویی نباید کلی نگاه کرد. هرچند جزیی نگاه کردن به آن هم نتیجه دلخواه را به بیننده نمی دهد . فریاد مورچه ها شاید اولین هدفش شکستن حد و مرزها باشد و بیشترین جذابیتش برای مردم آن طور که از شواهد و نوشته ها پیداست بازی لونا شاد در این فیلم است و نیمه برهنگی او در یکی دو صحنه بهترین تبلیغ برای فریاد مورچه ها است. وگرنه این فیلم نه حرفی برای گفتن دارد و نه بازی ها و صحنه های فوق العاده ای که بتوان از آن به عنوان یک فیلم خوب تعبیر کرد. فقط چند دیالوگ که آن هم فقط نگاهی دیگر به چند موضوع اساسی زندگی بود می توانست توجه بیننده را به خود معطوف کند.مثل دیالوگی که در مورد به وجود آوردن موجودی دیگر توسط محمود شکراللهی بازیگر مرد این فیلم گفته می شد و یا صحنه ای که بچه های کوچک را در شرایطی نامناسب در کنار مادران خود نشان می داد. می توان گفت فریاد مورچه ها بیشتر از این که یک فیلم فلسفی باشد - اگر هدف مخملباف ساخت یک فیلم فلسفی باشد - فیلمی در مورد هند، آیین ها، اعتقادات و خرافات آن هاست. همین...

 Terminal

Terminal را دوست داشتم. اما فقط به عنوان یک فیلم که ساخته ذهن نویسنده است. نه به عنوان فیلمی برگرفته از یک سرگذشت واقعی. می شود از هر فیلمی به تعبیر خود نکته ای، سخنی و یا صحنه ای قابل تامل یافت که با توجه به ارزش و کیفیت فیلم، آن نکته وزن دار می شود. از ترمینال هم می شد نکته هایی یافت که ارزش فکر کردن داشته باشند و یا نقش بستن لبخندی تامل انگیز بعد از دیدن صحنه ای از آن . اما اگر به رنج سال ها زندانی شدن فردی در فرودگاهی که مبدا پروازها و آزادی هاست فکر کنیم، فیلم سطحی، ضعیف و غیر قابل قبول است. حتی ممکن است به خاطر تغییر هویت ها و فرهنگ ها ، حس تعصب هر ایرانی را برانگیزد.گاهی حس می کردم سوژه اصلی به تمسخر گرفته شده است و گاهی در به تصویر کشیدن رنج ها نوعی ساده انگاری آزار دهنده دیده می شد. شاید اگر فیلم برگرفته از سرگذشتی نبود می شد به عنوان فیلمی خوب از آن یاد کرد.