پسرک عاشق تر از این حرف هاست که با چند مشت و لگد میدان را خالی کند، و 2 پرنده لامپی عاشق با شوق به سوی هم پرواز می کنند و آخ... چه پروازی . می شکنند . خرد می شوند، نابود می شوند ، فنا می شوند...

و در میان خنده از ته دل تماشاگران و کف زدن های مکرر ،من می خندم اما غمگین می شوم...

پی نوشت۱: فیلم کوتاه لامپ ها، جشنواره فیلم های کوتاه

پی نوشت ۲: این شکستن حرف ها داشت. تامل ها داشت...

پی نوشت ۱ . رجوع به پ.ن. پست قبل.

پی نوشت ۲ . برخلاف پست قبلی این پست یه قاعده کلی نیست. فقط می شه این طوری هم به قضیه نگاه کرد. یه حس که بعد از خوندن پست قبلی به سراغم اومد . در نتیجه شبیه سازی و خود را جای کسی گذاشتن. حسی که نه به طور کامل ولی کما بیش لمسش کردم.

وقتی که پول نداری، همیشه منتظری، منتظری تا کسی زنگی بزند، پیامکی بیاید و خبری برسد که یکی از بدهکارانت می‌خواهد بعد از مدت‌ها پولت را بدهد اما خبری نمی‌شود که نمی‌شود.

وقتی که پول نداری، هیچی نداری. حتی گذشته‌ات هم مال تو نیست. در خیالت می‌خواهی گذشته‌ات جور دیگری بود و بَرج‌هایت را ذخیره می‌کردی. پیش خودت می‌گویی "کاش برای... هزینه نکرده بودم"... "حالا چه عجله ای بود، پول ... را فعلاً نمی‌دادم"....

وقتی که پول نداری، هیچ پولی نداری و هیچی نداری، جرأت هم نداری. نمی توانی به زنت بگویی نرو، نخر، نپوش... برای همین است که غالباً دعوایی راه می‌اندازی و اخمی می‌کنی و با بداخلاقی همین را به او می‌گویی. اینجوری می‌گویی چون جرأت نداری و خجالت می‌کشی. حتی به اندازه وقتی که آس و پاس رفته بودی خواستگاری و نمی‌دانستی فردا سربازی، دانشجویی یا ... ولی خواستگاری می‌کردی، جسارت نداری. همین است که داد می‌کشی و بعد هم دوست داری زمین دهان وا کند و تو را ببلعد تا خیره و گریان به "حیای تبدیل به دعوا شده" تو نگاه نکند.

وقتی که پول نداری، هیچی نداری. شاید هم چیزی داری، اما چون پول نداری، آن را می‌فروشی به بهایی ناچیز، حیایت را، جسارتت را، تربیتت را و...

پی نوشت: عادت کردیم هرچی تو وبلاگمون می‌نویسیم مربوط به نویسنده تلقی کنیم. جدای از این که مخاطب چه برداشتی می کنه، بذارین اینجا ازاد بنویسیم؛ شاید بی‌ربط به خودمان باشد، شاید هم نباشد.

***

امروز گربه نیامد. برای کسی مهم نبود که امروز گربه نیامد. شاید هم نیامد تا عادت نکند. اما به نظرم عادت کرده بود که بیاید. بیاید تا ناهار لذیذی، جوجه‌ای، مرغ پخته‌ای یا گوشتی بخورد و برود. شاید هم... چرا آدم ها اول چیزهای منفی به ذهنشان می رسد؟ چرا هی فکر می‌کنم رفته زیر ماشین؟ چرا فکر می‌کنم شاید کودکی دمش را بریده است و حالا نالان در گوشه‌ای نشسته و نای بلند شدن ندارد؟

***

امروز گربه‌ نیامد. زود فراموشش کردیم، گربه است دیگر؛ آدم هم که بود فراموش می‌شد؛ چه فرقی می کند امروز فراموش شوی یا یک سال دیگر؟ مهم ان است که فراموش می‌شوی. فرقی هم نمی‌کند وقتی که نیستی کسی به تو فکر می کند که نیستی یا نه؛ به هر حال نیستی.

***

امروز گربه نیامد. پنجره را از صبح بازگذاشته بودم. می‌خواستم نفس بکشم و نسیمی بیاید. گفتم اگر گربه آمد، می‌بندمش اما نیامد و پنجره باز است. شاید فرق امروز و دیروز در همین باز بودن و باز نبودن پنجره است.

***

امروز گربه نیامد. برای کسی مهم نبود که امروز گربه نیامد. شاید هم نیامد تا عادت نکند. شاید جای بهتری پیدا کرده  و  می‌خواهد غذای بهتری بخورد. شاید هم ازدواج کرده باشد...

پسرک با این که سن زیادی نداشت، خوب می‌دونست باید چه جوری پول دربیاره.

هر روز غروب بعد از مدرسه ترازو رو می‌زد زیر بغلش و می‌اومد زیر درخت چنار بلنده پایین طالقانی بساطشو پهن می‌کرد.

روزای اول کارش وضع اون مث بقیه بود ولی کم‌کم فهمیده بود چه جوری باید دل مشتریاشو به دست بیاره.

به خانومای نسبتاً چاق می‌گفت صاف واستن رو ترازو و سرشونو بگیرن بالا وگرنه وزنشون دقیق نمی‌شه. بعد هرچی وزن اونا بود، به تناسب، یک تا 3 کیلو کمتر اعلام می‌کرد و برق خوشحالی رو تو چشاشون می‌دید. اونوقت بود که به جای 50 تومان که نرخ کارشون بود، مشتریا 100 تومن و 200 تومن بهش می‌دادن و بعدم بهش می‌گفتن «تو از همه دقیق‌تر وزنمونو می‌گی. دستت درد نکنه، هر وقت از اینجا رد شدم میام ببینم رژیمم چقدر تأثیر داشته»

حالا یه سری مشتری دائمی دست و پا کرده بود و می‌دونست کی رژیم داره و وزنشو باید چقدر کمتر اعلام کنه.

به اونا وزن می‌فروخت و پول می‌گرفت. هم اون از این روش راضی بود و هم مشتریاش که کشته مرده این بودن که یکی بهشون اثبات کنه که لاغر شدن و دارن کم‌کم سایز کم می‌کنن!

همین شد که وضعش بهتر از دوستاش شد که بالا و پایین چارراه بساط می‌کردن. گاهی‌ هم تو دلش می‌خندید به این حماقت که مشتریاش حاضرن هزینه کنن اما چیزی رو که دوس دارن بشنون.

شاید یکی از تاثیرگزارترین صحنه های این فیلم ، صحنه ایی بود که مری، پیرزن پولدار، به کشیش جوان با فریاد می گه که من جسمم پیر و داغونه ولی روحم جوونه، حس دارم و ... نبرد برای اثبات بودن و حس داشتن...

* در کل فیلم رو دوست داشتم و از این که اینقدر دیدنش و به تاخیر انداخته بودم حرصم گرفته بود. ۷-۸ ساعت به طور مداوم داستان یک فیلم و دنبال کردن برای گذروندن بعد از ظهر یه روز تعطیل خیلی خوب بود.    

** در افسانه ها از پرنده ای شگفت انگیز یاد شده است پرنده  ای که تنها یک بار در طول زندگیش می خواند. از بدو تولد او به دنبال خارزار است و تا آنرا نیابد آرام ندارد.آنگاه که یافت تیزترین و بلندترین خار را انتخاب میکند.و خود را به میان آن می اندازد. و زیباترین آواز را سر می دهد. تا آنجا که جان می سپارد. آوازی که همه جهانیان آنرا می  شنوند. و خداوند و فرشتگان در آسمانها لبخند بر لبانشان جاری می گردد.

قضاوت اصلی بمونه بعد از تموم شدن کتاب " یک عاشقانه ی آرام " اثر نادر ابراهیمی...

معلم گفته که وقتی مشق می نویسید بلند بلند، طوری که همه بشنون تکرار کنید.اون وقته که خوب یاد می گیرید.

با...با آمد  با...با با اسب آمد...

اما آخه هیچ کس صدای اون و نمی شنوه.همه عجله دارن. به آدما نگاه می کنه.یکی داره بلند بلند با موبایل حرف می زنه... مگه معلم اونم گفته که بلند بلند بخونه؟ اون که دیگه بزرگ شده همه چیز و بلده... اون یکی دیرش شده.داره تند تند راه می ره.اون یکی داره می دوه تا به اتوبوس برسه. اون یکی دست پسره شو گرفته کشون کشون می بره طرف مدرسه. فکر می کنه حتما مشقاش و بلند بلند تکرار نکرده و یاد نگرفته .واسه همینه که دوست نداره بره مدرسه. اون یکی داره کرکره مغازش و می کشه بالا. کاش اونم یه مغازه داشت.چند وقت دیگه هوا سرد می شه. غصه اش می گیره. اما چاره ای نداره. به درخت های کنار خیابون نگاه می کنه . یاد درس علوم می افته . چند وقت دیگه همه برگ های این درخت ها زرد و نارنجی می شن. اون وقت می تونه یکی یکی رو برگ ها بپره و از صدای خورد شدنشون زیر پاش لذت ببره. توجهش به کفش ها جلب می شه. آروم شروع به شمردن کفش هایی می کنه که از جلوش رد می شن. معلم گفته که شمردن و تمرین کنن. ۱...۲...۳...۴... اما فکر می کنه کفش ها خیلی زیادن. باید اعداد بیشتری یاد بگیره. تا بتونه کفش های بیشتری رو بشماره.یکی از کفش ها در مقابلش می ایسته. نگاهش رو از روی کفش ها به سمت بالا هل می ده. همون خانم چاقس که همیشه این موقع با کفش های کتونی می یاد پیاده روی تا لاغر بشه. هر وقت که وزن کم کرده باشه پول بیشتری می ده...کاش این دفعه هم پیاده روی ها به درد خورده باشه.

- وزنم کن ببینم چه قدر کم کردم.

- ۸۵ کیلو

- دمت گرم .بیا اینم ۵۰۰ تومن. برو حالش و ببر.

و شادان دور می شه.

نگاهش دوباره به دفتر و کتابش می افته.باید زودتر مشق هاشو بنویسه تا ظهر چیزی نمونده. ۵۰۰ تومنی رو تو جیبش می ذاره و بلند بلند تکرار می کنه...

با...با آب نداد... با...با نان نداد...

تو دلش می گه کاش زودتر حرف های" پ" و " س" و  "ر" رو یاد بگیرم تا بتونم بنویسم:

آن پ...سر آ...ب داد...آن پ...سر نا...ن داد...

نگفتم چون او قبل از من گفت که بیا آغاز کنیم.بیا به آن چیزی بازگردیم که قولش را به هم داده بودیم.بیا آن شویم که بودیم.بیا نزدیک شویم به آن چه که پیش از این بودیم. و من انگار منتظر بودم .منتظر بهانه ی آغازی دوباره.خسته اما پرامید و انگیزه و انرژی. انرژی برای خرق عادت های دوباره.

و این شد که آغاز کردیم راهی را که پایان ندارد...

***

امشب ماه کامل نبود. امشب که ماه کامل نبود، فکر می‌کنم که بیشتر از روزهای دیگری که ماه کامل نیست، بیشتر از دیگران دوستت دارم. نمی‌دانم آیا فردا هم بیشتر از روزهای دیگرم بیشتر از دیگران دوستت می‌دارم؟

پرسیدم: می‌خواهی بروی؟

گفت: نه.

***

قصد رفتن نداشت و نرفت.

پرسیدم: نمی‌خواهی بروی؟

گفت: نه.

***

فرقی نداشت؛ چه سؤالم مثبت بود و چه با کلمه‌ای منفی، جوابش «نه» بود و هدفش یکی.